De restauratie van Mario & Miriam
Sommige plannen schuif je steeds een beetje voor je uit. Niet omdat je ze niet wilt uitvoeren, maar omdat er altijd wel iets anders tussendoor komt.
De restauratie van Mario, onze klassieke Fiat 500L, was zo’n plan.
Totdat Mario in 2025 betrokken raakte bij een aanrijding. Niet bepaald de manier waarop we gehoopt hadden aan een restauratie te beginnen, maar het moment was daar: als we het doen, dan doen we het goed.
En dus begon Mario aan een tweede leven.
Mario gaat helemaal uit elkaar
Inmiddels is Mario volledig gestript. En met volledig bedoelen we ook echt volledig. Interieur eruit, ramen eruit, deuren eraf, techniek eruit. Uiteindelijk bleef er niet veel meer over dan een kale carrosserie.
Het uitgangspunt van de restauratie is simpel: alles wat origineel kan blijven, blijft origineel.
Onderdelen worden daarom niet zomaar vervangen omdat nieuw makkelijker is. Ze worden schoongemaakt, gecontroleerd, gereviseerd en opnieuw gebruikt wanneer dat verantwoord is.
Voor onderdelen die met veiligheid te maken hebben, maken we uiteraard een uitzondering. Remmen, veren, rubbers, lagers, elektra en andere slijtage- en veiligheidsonderdelen worden vernieuwd.
Mario mag er straks dan nog steeds uitzien en voelen als een Fiat 500 uit een ander tijdperk, hij moet natuurlijk wel betrouwbaar en veilig de weg op kunnen.
Toen kwam het zandstralen…
Een spannend moment was het zandstralen van de carrosserie.
Alle oude lak, plamuur en roest werd verwijderd. Laag voor laag verdween tientallen jaren geschiedenis en uiteindelijk kwam Mario letterlijk helemaal naakt tevoorschijn.
En toen werd het even stil.
Want onder al die lak en plamuur bleek de carrosserie er toch wat minder vrolijk aan toe te zijn dan we hadden gehoopt.
In het verleden was Mario namelijk op een bijzonder creatieve Italiaanse manier gerepareerd.
Een gat?
Geen probleem.
Een beetje krant erin, een flinke laag plamuur eroverheen en…
“Nessuno lo vede.”
Niemand die het ziet.
Totdat je tientallen jaren later besluit de hele auto te zandstralen natuurlijk.
Onder de lak kwamen dan ook gaten, slechte reparaties en behoorlijk wat aangetast plaatwerk tevoorschijn.
Maar eigenlijk is dat juist waarom we deze restauratie doen.
Geen nieuwe laag plamuur over oude problemen. Geen lapwerk. Geen snelle oplossingen.
Alle slechte delen worden verwijderd en vervangen door nieuw plaatwerk. Nieuwe stukken worden netjes ingelast totdat de carrosserie weer echt gezond is.
Pas daarna mag Mario weer mooi worden.
Ondertussen ligt ook de rest op de werkbank
Terwijl de carrosserie wordt hersteld, ligt de rest van Mario verspreid over de werkplaats.
En dat is misschien wel het leukste gedeelte van de restauratie.
Onderdelen die normaal ergens diep onder, achter of in de auto verstopt zitten, liggen ineens voor je op tafel.
Alles wordt tot het laatste moertje uit elkaar gehaald.
Schoonmaken. Ontroesten. Reviseren. Schuren. Spuiten. Nieuwe lagers of rubbers waar nodig. En daarna alles weer netjes in elkaar zetten.
Soms ben je uren bezig met een onderdeel waarvan straks waarschijnlijk niemand ooit zal zeggen:
“Wat is dát mooi gerestaureerd.”
Maar wij weten dat het gedaan is.
En juist dat maakt het leuk.
En toen kwam Miriam…
Alsof één Italiaans restauratieproject nog niet genoeg was, kwam er deze zomer ook een Vespa bij.
Miriam.
Een Vespa 50L uit 1969 die we in Italië vonden en besloten mee naar Nederland te nemen.
Dat vervoer was op zichzelf al een avontuur.
Miriam reisde namelijk niet op een aanhanger of in een busje naar Nederland. Ze lag heerlijk verwend in een bedje van dekens en kussens achterin de auto.
Een soort businessclass voor klassieke Vespa’s.
Eenmaal thuis waren we natuurlijk benieuwd wat twintig jaar stilstand met haar had gedaan.
De benzinetank werd schoongemaakt en de ongeveer twintig jaar oude benzine ging eruit. Verse tweetakt erin…
En toen kwam het moment.
Starten.
En jawel.
Miriam sloeg gewoon aan.
Sterker nog: ze rijdt als een malle.
Van Italië naar een Nederlands kenteken
In september mocht Miriam zich melden bij de RDW.
Altijd spannend met een voertuig van bijna zestig jaar oud, maar ze slaagde met vlag en wimpel.
Daarmee was de weg vrij voor een Nederlands kenteken en mag er nu officieel en legaal met haar gereden worden.
Maar lang rust krijgt ze niet.
De komende maanden gaat namelijk ook Miriam helemaal uit elkaar.
Tot het laatste moertje.
Gelukkig is dat vergeleken met Mario een iets overzichtelijker project. Een Vespa is klein, relatief eenvoudig gebouwd en weegt maar ongeveer 65 kilo.
Dat betekent overigens niet dat we haar minder grondig gaan aanpakken.
Ook Miriam wordt volledig gerestaureerd, waarbij we opnieuw zoveel mogelijk van het originele karakter willen behouden.
Wanneer zijn Mario en Miriam klaar?
Ons oorspronkelijke, misschien iets te enthousiaste, doel was om alles op 1 januari klaar te hebben.
Na het zandstralen van Mario en het ontdekken van alle extra schade hebben we daar inmiddels iets realistischer naar leren kijken.
We blijven tempo maken en blijven natuurlijk hopen dat alles sneller gaat dan verwacht, maar restaureren laat zich niet altijd plannen.
En liever een paar maanden later écht goed, dan snel klaar omdat er een datum in de agenda staat.
Daarom hebben we een nieuwe deadline:
2 april.
Waarom niet 1 april?
Omdat niemand ons dan zou geloven.
De komende maanden zullen we op deze pagina regelmatig laten zien hoe de restauratie vordert. Van kaal plaatwerk tot gereviseerde onderdelen, van de eerste nieuwe laklaag tot hopelijk dat ene moment waarop Mario en Miriam uiteindelijk samen voor onze deur staan.
Klaar voor bruiloften, fotoshoots en vooral heel veel nieuwe Italiaanse avonturen. Wil je straks zelf trouwen met Mario? Bekijk dan onze Fiat 500 trouwauto huren mogelijkheden.
Wordt vervolgd…
